4 niedziela Adwentu A (2022)
Iz 7,10-14; Ps 24; Rz 1,1-7; Mt 1,18-24
Bóg sam dał Znak
„Proś dla siebie o znak od Pana, Boga twego...” (Iz 7,10)
Człowiek potrzebuje znaków. Człowiek wyraża siebie - swoje myśli, swoje pragnienia, przeżycia - poprzez znaki. Cała nasza kultura oparta jest na znakach. Także nasza codzienność.
Przecież coś znaczą: uśmiech, podanie ręki, ofiarowany kwiatek; swoje znaczenia ma też zaciśnięta pięść. Żeby pozostać tylko przy najprostszych znakach.
Człowiek potrzebuje znaków. Potrzebuje ich też – a może zwłaszcza – gdy pragnie spotkać się z Bogiem.
Szuka więc człowiek wpierw znaku, który potwierdzałby istnienie Boga.
Czasem jest to wręcz pragnienie naukowej pewności. Często jest to gorączkowe szukanie coraz to nowych niezwykłych wydarzeń, cudów, które potwierdzałyby wiarę.
Człowiek potrzebuje znaków i wyraża siebie przez znaki; także swoją wiarę.
Dlatego człowiek buduje świątynie; dlatego składa ofiary; dlatego stawaniu przed Bogiem towarzyszy zawsze jakiś ceremoniał – nieraz bardzo piękny i skomplikowany.
Człowiek wyraża swoją wiarę przez znaki. Dlatego w różnych religiach istnieją znaki, które mają przypominać o obecności Boga. Dlatego powstały różne zwyczaje i obrzędy, które wyrywają nas z codzienności; które każą na swoje życie spojrzeć inaczej; które przypominają, że żyjemy wobec Boga.
Czytaj więcej...
Kazanie na 3 Adwentu rok A Mannheim 2022
Adwent uczy cierpliwości
Trzecia niedziela Adwentu, nazywana jest niedzielą radości, dlatego kolor szat, jest inny niż w pozostałe niedziele. Jak powiedziałem na początku Adwentu, jest to czas radosnego oczekiwania. Dzisiaj mamy kolejny powód do radości, bo przyjście naszego Zbawiciela jest coraz bliższe, nasze oczekiwanie dobiega do końca.
W pierwszym czytaniu prorok Izajasz, opisuje co się wydarzy, kiedy Bóg przyjdzie. Przyjście Boga, sprowadzi na ziemię nowy porządek, Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą. Wtedy chromy wyskoczy jak jeleń i język niemych wesoło wykrzyknie.
Do tych słów nawiązuje Jezus w Ewangelii. Na pytanie uczniów Jana Chrzcielna, kim On jest, Jezus nie mówi żadnych górnolotnych słów, odwołuje się do swoich czynów, które mają o Nim świadczyć.
Jednocześnie nie możemy zapominać o tym, do czego zachęca nas św. Paweł w drugim czytaniu. Trwajcie cierpliwie, bracia, aż do przyjścia Pana. Oto rolnik czeka wytrwale na cenny plon ziemi, dopóki nie spadnie deszcz wczesny i późny. Tak i wy bądźcie cierpliwi i umacniajcie serca wasze, bo przyjście Pana jest już bliskie.
Adwent dla nas to czas nauki cierpliwości. Cierpliwości możemy uczyć się przede wszystkim uczestnicząc w Eucharystii, bo tam dokonują się największe cuda, które możemy zobaczyć. Przebywanie z Jezusem to dla nas również okazja do radości. Wszyscy, którzy przychodzili do Jezusa nie zostawali odrzucani, ale otrzymywali konkretną pomoc, odchodzili radości, bo spotkanie z Jezusem przemienia człowieka.
Czytaj więcej...
2 niedziela Adwentu (2022)
Iz 11,1-10; Ps 72; Rz 15,4-9; Mt 3,1-12
Adwentowe wezwanie do nawrócenia
„Plemię żmijowe, kto wam pokazał, jak uciec przed nadchodzącym gniewem?” (Mt 3,7)
Ostre słowa... Słowa, które mogą boleć. Słowa, które nie dają spokoju...
Gdyby dzisiaj tak do nas ktoś powiedział?... Gdyby tak rozpoczął swoje kazanie... Niejeden słuchacz poczułby się na pewno obrażony. Przecież tak nie można. Nie wolno obrażać ludzi...
„Plemię żmijowe...”
Ostre słowa... I nie każdy może tak wołać. Ale on mógł. On – Jan Chrzciciel. Mógł tak wołać, bo był kimś niezwykłym; kimś wielkim.
Czytaj więcej...
